Vannacht heb ik redelijk geslapen. En dat voor een lange verre vakantie. Dat was vroeger wel heel anders. Ik heb het gevoel dat het allemaal wel goed zit. Alles is geregeld en na een verfrissende douche rij ik om 08:30 naar Ingrid toe.
Anthonie brengt Ingrid en mij naar Schiphol toe. Daar ik het vrij druk en even later moeten we snel afscheid nemen. Alleen uitstappen en afscheid nemen is toegestaan. Binnen sluiten we aan bij de bagage dropoff. Mijn koffer wordt niet automatisch herkent, ik moet daarom ouderwets bij een mevrouw gaan inleveren. Ingrid volgt mijn voorbeeld.
Na een korte zitpauze gaan we door de douane. Een redelijke rij staat er. Bij de bagage controle staat een langere rij. Ik mag zo doorlopen, Ingrid heeft meer pech, haar tas moet nader bekeken worden. En ze heeft nog meer pech, voor haar een buitenlandse familie die zich niet helemaal aan de regeltjes gehouden hebben. Grote tube handcrème voor de baby. Een grote glazen pot met Nutella. 
Veel “ikke niet begrijp”.
Zelf is Ingrid zo door de controle heen. Ze hadden een tas in haar tas gezien… Okay, loop maar door.
Na weer een korte zit pauze gaan we richting wc en de gate. Gate E2 is dichtbij. Al met al nam alles toch best we een tijd in beslag. Maar dan kunnen we ook aan boord. Ik zit op 51C, Ingrid op 55G, Beide achterin het vliegtuig. Bij de start hield het vliegtuig gelukkig even halt. Dan vol het gas erop. We worden in de stoel gedrukt. Hier hoopte ik al op. Dit is een prettig gevoel. Dan is het net of de bodem onder je vandaan valt en we zijn in de lucht. Over 8 uur en 50 minuten zijn we in Atlanta.
Eerst heb ik de film Deadpool en Wolferine gekeken. Onderwijl wordt er drinken en later de warme maaltijd uitgedeeld. Daarna nog een keer drinken en dan blijft het rustig tot 90 minuten voor aankomst. De tijd vul ik met afleveringen van Frasier, Friend en Matlock. Onderwijl doe ik ook nog een paar Sudoku puzzels, en een legpuzzel van Paaseiland.
Voordat we landen nog een warme snack en dan is het heer schuifel, schuifel bij de toegangscontrole. Douane was zo gebeurd, de tassen controle was een ramp. Geen snelheid in de rij, erg warm een geen verkoeling. Gelukkig kan ik later even op een tafel zitten. Het heeft een averechts effect op mij. Ik voel en merk dat het zwart voor mij ogen wordt. Helaas val ik flauw. Redelijke paniek bij Ingrid een het personeel aldaar. Blijkt dat ze een medisch team hebben opgeroepen. Als ik weer bij ben krijg ik een flesje water aangereikt. Dat helpt ontzettend goed. Eigenlijk wil ik weer verder, maar eerst moet ik wachten op het Medische Team. Blijkbaar heb ik te weinig gedronken. Wel veel zweten en veel staan, dat heeft er voor gezorgd dat ik van mijn stokje ging.
Gelukkig is er niets meer aan de hand. Alle vitale waarden zijn goed. Er wordt gevraagd of ik naar het ziekenhuis wil. Uiteraard wil ik dat niet. Ik moet nog wel even tekenen dat ik afzie van een ritje naar het ziekenhuis. Zeg maar waar ik moet tekenen. Mijn verdere tijd op Atlanta wordt ik in een rolstoel voortgeduwd. We moeten van Concours E naar concours D toe. Daar vertrekt om 22:15 de vlucht naar Memphis. Eerst nog even naar de wc en dan rustig wachten bij Gate D21.
Hier hebben we plek 30C (Ingrid) en 31C (Ik). 
Na een kleine 55 minuten zijn we in Memphis. Blijkt dat we een tijdlijn over zijn gegaan.
Op Memphis is het uitgestorven. Atlanta is een van de laatste vluchten die vandaag op Memphis land. We kunnen onze koffer weer ophalen bij bagageband 6B. Als we daar aankomen is er niks meer wat ronddraait. Mmmm? Als de band dan ook nog stopt kijken we redelijk beteuterd… En nu? Ingrid spreek een mevrouw aan. Zij wil ons wel helpen. Deze bagage diensten zijn per luchtvaatmaatschappij. De mevrouw van Delta helpt ons. Maar wat blijkt, in de ruimte waar ze naartoe gaat staan onze koffers al. Dat is geluk hebben.
Nu naar de AVIS Car Rental. Even na 00:00 uur staan we bij de balie. Na de administratieve handelingen kunnen we de auto bij E18 ophalen. We krijgen de bestuurdersstoel niet naar achteren geschoven. Ingrid lukt het wel om achter het stuur te gaan zitten. Ze wordt nu voor de leeuwen geworpen om gelijk te gaan rijden.
Gelukkig is het erg rustig op de weg. Voor Ingrid is het lastig om de stoplichten te begrijpen. Na bijna 24 uur wakker te zijn valt het kwartje niet helemaal. Maar uiteindelijk lukt het wel. Mijn offline routeplanner werkt redelijk, maar als je geen kaart van Mississippi op de telefoon hebt wordt het erg lastig om het hotel in die staat te vinden. Geen internet op onze telefoons maakt het ook niet gemakkelijk. Uiteindelijk vinden we het hotel toch te vinden. Na het inchecken is het gauw naar onze kamers. ’t is al 01:30. Ik zit in 113, Ingrid in 104. Eerst nog even onthaasten, en dan proberen te slapen. Gelukkig gaat dat wel goed. Tijdens de laatste vlucht zakte ik al weg, nu kan ik me er echt aan overgeven. Voor de zekerheid zet ik de wekker op 08:00. Ontbijt is tot 09:00. Heb ik nog tijd voor een vlugge douche en een ontbijtje.
